Obama of Romney. Club of Cercle. Voor en tegen. Een bedreigde diersoort spreekt .

Presidentsverkiezingen. Stemmen is keuzes maken. Rep’s tegen Demo’s. Eén besluit in alle media: de US of A zitten vastgepolariseerd. De energie gaat uit naar het demoniseren van de ander. Kostprijs 6 miljard dollars. Investeren in polarisering. Ook in Vlaanderen kennen we dat. Bart De Wever is er kampioen in. Wie niet voor mij is, is tegen mij. Calimero en konsoorten. De Walen als de slechteriken van Antwerpen. Alle anderen. Niet van A. Luie PS-Walen. Hardwerkende Vlamingen. Maar was het niet “Horum omnium fortissimi sunt Belgae”?

Maar goed. Even dit als reflexie, als inleiding.
2 weken terug, een avond met Brugse vrienden… De vraag: Club of Cerclesupporter? Ik: heu…, beide! Hoongelach. Dat kon niet. Mijn uitleg: als jongetje in de late 60 en 70’er jaren woonde ik op de Gistelsteenweg te Sint-Andries op identiek 400 meter van het toenmalige groenzwarte Edgard De Smedtstadion én van het blauwzwarte De Klokke, beide op de Torhoutsteenweg . De ene zondag naar de Cercle, de andere de Club. Ik sloop wel in beide gratis binnen, maar soit. Natuurlijk was de magie van FCB groter. Club-Chelsea: 2-0. En als broekje zittend op het veld, dat kon toen nog, Johnny Thio bijna kunnen aanraken bij een hoekschop, zingend: “Chelsea go home”! Of Axelsson, Boone-met-de-pet bij een buitenbal, zo dicht. Of zittend in een lichtmast, het mocht toen nog allemaal, West Bromwich zien verliezen met 3-1. Of in de Spionkop. Carteus trapt af. Lambert begint blind naar ons toe te lopen. 1 diepe pas. Goal na luttele seconden.
Club was juichen. Cercle bakken warme sympathie. Juultje Verriest als een vroege Ceulemans, heerlijk, ze verloren meer, maar als ze wonnen versloeg David Goliath.

Jamaar… Voor wie ben je bij een derby? Heu… moge de beste winnen. En als het even kan: wie de punten echt het meest nodig heeft. Laf hé. Is dat zo?

Bon, ze bestaan, de Rik Torfjes. Enerzijds, anderzijds. Ik ben zo. Waarom moet het altijd zwart – wit? Dat staat duidelijk, O.K. Maar het is me soms te zwartwit. Jamaar, grijs is zo grijs! Niet sexy. Directe associaties met saai. Maar een kleur met bestaansrecht. Meer kleur graag.
Ik weiger me te laten meeslepen in fanatisme, in extremen. Voor iets zijn, is niet noodzakelijk tegen - de opgedrongen andere als vijand - zijn. Waarom kan een voetbalminnende Bruggeling niet supporter zijn voor beide stadclubs? Wat brengt fanatisme op? Bij thuisderby’s van Cercle weigeren sommige Clubtifosi de match te zien omdat ze Cercle het geld niet gunnen. Idem omgekeerd. Belachelijk toch?

Maar da’s voetbal hé. Bon, politiek dan. In de States gaat dus de meeste inzet en centen naar het blokkeren van de ander. Ridiculous. Revolting. Maar ook in ons landje. Elkaar ontmoeten in het centrum, compromissen sluiten, no way. Zie Antwerpen.

Bij presidentsverkiezingen kan je maar voor 1 iemand kiezen. In België: 1 partij. Maar nadien elkaar opzoeken… graag. Comment worldwide voor de USA: dat zou moeten. For Belgium: same balloon. Polarisering is blokkering. Voetbal is geen politiek. En de keuze Club of Cercle is dus maar een glijmiddel om dit aan te kaarten.
Verlos ons van de dwangmatige polarisering. Een bedreigde diersoort spreekt. 

Verzandt Brugge opnieuw?

In de middeleeuwen was Brugge een trotse, vooraanstaande kosmopolitische handelsstad. Een wereldspeler tijdens zijn hoogdagen. En toen… verzandde het Zwin. Bekende geschiedkundige materie. Ook het verval van Brugge. Vandaag is onze stad opnieuw bloeiend en welvarend en staat ze op de toeristische wereldkaart.
Een bedenking die af en toe mag gerelativeerd worden. Ik wil de vele reizigers van alle nationaliteiten tijdens mijn jaren in het internationaal toerisme die wel Club Brugge kenden maar niks over onze stad wisten, niet te eten geven. Om maar te zeggen dat blauwzwart - dit geheel ter zijde – misschien wel onze grootste ambassadeur is in het buitenland als sterk merk. En dat we hier à propos heel wat kansen laten liggen. In dat licht is een mooi stadion trouwens niet alleen een nodige voetbaltempel, maar ook een landmark in 2 betekenissen. Maar goed dat gaat over city marketing.

Terug naar mijn punt over Brugge als toeristisch product.
Ik vrees voor een tweede verzanding! Verzanding door vanzelfsprekendheid. Verzanding door onderschatting. Iedereen wil van het toerisme een graantje meepikken. Een mooie uitdrukking voor ‘profiteren’. Maar mag het wat creatiever, frivoler, origineler? Waarom overal zo platjes, zo banaal? Zo zonder meerwaarde, zo zonder moeite te doen of effenaf fout. Ik verklaar me nader…

Nog niet lang terug hadden we het fenomeen van de ronselende obers op de Markt, toeristen binnentrekken, het heette onder kelners “van poale zien”. Een verwerpelijke praktijk. Her en der worden nog steeds argeloze gasten als ze een biertje vragen, ongevraagd een halve liter aangesmeerd. Ander concreet voorbeeldje verleden week nog meegemaakt. Een Engels koppel wou gaan zitten om iets te drinken op een terrasje. Dat mocht niet, alleen als ze aten. Ze claimden dat ze rustig wilden aperitieven en dan wat later beslissen over de menukeuze. Kon niet, dan moesten ze elders plaatsnemen. Ze wilden daar blijven zitten en herhaalden hun heuse intentie te willen eten, straks. Kon niet. Meteen bestellen! Ze zijn boos weggegaan. Zeker, in onze hotels en echt professionele uitbatingen vindt je service en kwaliteit, in de marge daarentegen….

Doe eens de oefening: praat eens met ervaren toeristen over onze stad weg van de clichés.
Neem van me aan dat velen de overkill van pakweg pralinewinkels, au fond belachelijk vinden. En het is geen geheim dat naast de kwaliteitshuizen er bijgekomen zijn met ronduit slechte producten. Who cares? Een graantje meepikken mijnheer. En jawel, er wordt nog steeds authentieke Brugse kant Made in … verkocht. In de Zilversteeg staat al jaren een fotostand waar je een foto kan laten maken bij een als musketier verklede eigenaar. Een musketier! In Brugge! En naast onze terechte toprestaurantweelde en toffe bistrootjes gaan we toch niet blind zijn voor de eethuisjes op toeristische leest die allemaal mosselen geven buiten het seizoen en waar de kaart zich beperkt tot garnaalkroketten, stoofvlees, waterzooi en dan hebben we het zowat gehad. Kwaliteit? Waarom? De redenering is: die toerist is straks toch weg en komt niet meer terug. Dat diezelfde toerist zijn verhaal rondvertelt, dat er Tripadvisor-sites zijn waar reiservaringen en negatieve kritiek kunnen gedeeld worden, reisgidsen worden herschreven, hun zorg niet. .

Een imago is zo snel om zeep. Het wordt sluipend gif. Een reputatie verzandt voor u het weet. Daarom dat ik pleit voor een beleid dat op toeristisch vlak (naast de voor de hand liggende normen qua milieu, hygiëne, voedselveiligheid, …) een vorm van quality control inlast. Kijk eens, er zijn krijtlijnen over bouwnormen en monumentenzorg om ons “imago” niet aan te tasten. Maar hoe we omgaan met onze bezoekers is ook imagobepalend. Als ex-cruise director heb ik ooit een stad als vaste bestemming laten bannen door het wangedrag van zijn inwoners. 3 schepen van onze rederij kwamen er niet meer langs, kort daarna gevolgd door een andere maatschappij. Die stad had die tienduizenden toeristen per jaar zelfs broodnodig maar ik kon de oeverloze klachten van onze passagiers niet meer ignoreren. Hard? Ja, ik weet het.

En het zit in van alles. Een bedelaar in Brussel, een grootstad, dat wordt aanvaard. Ze bestaan nu eenmaal overal ter wereld. Maar in Brugge stoort het de toeristen enorm. Omdat het hier voelt als een tang op een varken. Sorry, realiteit. Vele bootjesmannen dragen norse gezichten en stralen "tegengoesting" uit en geven commentaren in gebrabbeld enbar slecht "buitenlands". Kijk elders in de wereld eens hoe verzorgd en verwelkomend het wel kan. En wat is er in 2012 mis met degelijke audioguides? En heeft u ook zo’n hekel aan lelijke eetgelegenheden met afgebleekte foto’s van frieten met een stuk kip à la de Spaanse Costa’s. Kan er niet wat meer klasse? Waar blijven de ondernemers die i.p.v. nog een bier- of pralinewinkel investeren in een pand met top Belgische mode, bijzonder Belgisch design of echte exclusieve artisanale streekproducten….?
Natuurlijk hebben we een vrije markt. Een reden te meer om waakzaam te blijven. Vanzelfsprekendheid en onverschilligheid, laten betijen… wordt verzanding.
Dit is geen pessimistisch pamflet. Blijven inzetten op veiligheid, properheid, zovele zaken bepalen ook ons imago. En draagt bij tot ons aller levenskwaliteit. Dus, dit is ook geen pleidooi voor absurde regelgeving. Al verlang je soms naar een (opgelet bedoeld pejoratieve term op komst) een “quality police”. Laten we toch maar eens nadenken over kwaliteitsbeheer. Voor je het weet, verzandt Brugge een tweede keer.

P.S.: voor wie het interesseert: toegevoegde waarde: videosfeerbeeld (1 min.) CityGame Brugge by Perfect+ Event Productions